Naar mijn mening is de beste manier om te beschrijven wat ik zou doen als ik Wiesenthal was door het u/jullie het cruciale moment te laten herbeleven.
Toen kwam het cruciale moment:
Hij richtte zich op en vouwde zijn handen als om te bidden.
´Ik wil in volle gemoedsrust sterven en daarvoor moet ik eerst... Ik weet dat het afschuwelijk is wat ik u verteld heb. Tijdens de lange nachten waarin ik op de dood heb liggen wachten, heb ik er steeds naar verlangd om er met een jood over te praten... en hem vergeving te vragen."
Het werd stil in de kamer, griezelig stil. Ik dacht na: Was het aan mij deze man te vergeven? Kon hij dat wel vragen? Nee, dat mocht hij niet. Ik had geen enkel verband met de familie die hij van het leven had beroofd. Bovendien was de manier waarop hij mij bij zich had geroepen niets dan neerbuigend geweest.
Aan de andere kant had de familie zich al gewroken als zijn woorden, dat hij de familie voor zich zag staan voor de granaat bij hem neerviel, waar waren. Ik nam een besluit.
‘Als u oprecht berouw heeft zal deze familie u vergeven, maar u weet net zo goed als ik dat het aan mij niet is om u te vergeven,’ fluisterde ik. De man keek verward, maar voor hij nog iets kon zeggen liep ik weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten