Wiesenthal heeft in zijn boek "De zonnebloem" de wereld een vraag gesteld: had hij een stervende SS-er moeten vergeven of niet? Hieronder leest u een scala aan antwoorden op deze vraag, gegeven door leerlingen uit de 3e klas van het Ignatius Gymnasium te Amsterdam. Mocht u meer willen lezen, op http://www.groene.nl/1998/12/de-grenzen-van-vergeving staat een uitgebreide discussie.
maandag 25 juni 2012
Vergeving is meer dan een goed gevoel
Ik snap waarom Wiesenthal het niet over zijn hart kon krijgen om deze man te vergeven, hij had ook helemaal niet het recht om hem te vergeven aangezien hij de familie die is neergeschoten helemaal niet kent. Het is zelfs erg racistisch dat de stervende soldaat vindt dat hij aan elke willekeurige Jood vergeving zou kunnen vragen voor zijn afschuwelijke daden.Ik vind dus dat Wiesenthal hem niet had hoeven te vergeven. Hij kon hem sowieso niet vergeven aangezien hij er niks mee te maken had, hij was er niet bij, hij kende die mensen niet eens. Dus als deze man vergeving wilde krijgen, had hij naar dat gezin moeten gaan en hun om vergeving moeten vragen, maar aangezien die nu dood waren moest hij naar de mensen gaan die het dichtst bij hen waren: hun familie. Ik begrijp dat hij in het ziekenhuis lag en dus niet zomaar op zoek kon naar de familie van het gestorven gezin, maar ik vind dat hij dus moet begrijpen dat hij nu te laat is met het vragen van vergeven, hij had eerder, toen hij nog niet gewond was, die familie moeten bezoeken. Hij had nooit aan een willekeurige Jood mogen vragen om vergeving, of hij hem nou had vergeven of niet, het zou niet echt tellen. Hij zou zich alleen iets beter voelen over zichzelf. En dat heeft niks te maken met de echte betekenis van het woord ‘vergeving’.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten