Zou ik in de rol van Simon Wiesenthal de SS’er hebben vergeven? Dit is een lastig vraagstuk, het valt namelijk van twee kanten te bekijken.
Aan de ene kant valt er te zeggen dat Wiesenthal het juiste heeft gedaan: geen vergiffenis geven. Wiesenthal had helemaal niets te zeggen over de situatie, want hij was niet aanwezig geweest toen de SS’er de jonge familie vermoordde, en hij was ook niet gebonden met deze familie. Het was dus niet aan hem om de SS’er te vergeven. Daarbij commandeerde de SS’er een zuster om zomaar een Jood uit te zoeken en naar hem toe te sturen. Hieruit valt te concluderen dat de SS’er vond dat alle Joden hetzelfde waren. Ik kan daardoor sympathiseren met Wiesenthal: is dit niet juist wat er fout ging tijdens de Tweede Wereld Oorlog, alle Joden over één kam scheren?
Aan de andere kant lag de SS’er op sterven, en leek hij oprecht berouw te hebben. Wie zou Wiesenthal dan zijn om deze man zijn gemoedsrust te beroven? En voor Wiesenthal zelf, zal hij nu niet voor de rest van zijn leven met een schuldgevoel lopen?
Naar mijn mening heeft Wiesenthal het juiste gedaan. Los van het feit dat hij was beledigd door de manier waarop de SS’er alle Joden over één kam schoor, vind ik ook niet dat het aan Wiesenthal was om de man vergiffenis te geven. Maar om te zeggen dat ik datzelfde, het juiste, zelf ook had gedaan? Ik denk het niet. Ik had de SS’er vergeven, ondanks deze bovengenoemde zaken. Waarom dan toch wel? Uit eigenbelang. Anders zou ik er waarschijnlijk jaren later nog mee rondlopen. Net als Wiesenthal nu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten