Wiesenthal heeft in zijn boek "De zonnebloem" de wereld een vraag gesteld: had hij een stervende SS-er moeten vergeven of niet? Hieronder leest u een scala aan antwoorden op deze vraag, gegeven door leerlingen uit de 3e klas van het Ignatius Gymnasium te Amsterdam. Mocht u meer willen lezen, op http://www.groene.nl/1998/12/de-grenzen-van-vergeving staat een uitgebreide discussie.
maandag 25 juni 2012
Sprakeloos
Naar mijn mening is de reactie van Simon Wiesenthal volkomen begrijpelijk en normaal. Op dat moment was hij waarschijnlijk letterlijk sprakeloos, dus is het logisch dat hij niets zegt.Hij kan sowieso niet zomaar ‘even’ een Duitser vergeven voor zijn daden tegen andere Joden. Niet alleen omdat hem persoonlijk ook veel is aangedaan, maar ook omdat hij niet het recht heeft te spreken voor anderen. De mensen waar de Duitser vergiffenis aan zou moeten vragen zijn dood, dus naar mijn mening is het in deze situatie onmogelijk nog vergiffenis van hen te krijgen. Ik vind ook de manier waarop de Duitser zomaar naar een willekeurig Joods persoon vraagt oneerbiedig en respectloos. Hij scheert hiermee alle Joden over één kam, wat ik interpreteer als een teken dat hij nog steeds totaal geen medelijden heeft met Joodse personen. Hij wil nu alleen maar vergiffenis vragen, omdat hij nu zélf op sterven ligt. Dus kortom; ik vind Simons reactie begrijpelijk en ik ben van mening dat hij zich nergens schuldig over hoeft te voelen. In zo’n situatie zouden wij allemaal waarschijnlijk overdonderd zijn, en ik denk niet dat er één juist antwoord viel te geven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten