De kunst om te vergeven is maar voor weinig mensen weg gelegd en daarom vindt ik zelf ook niet dat we het meneer Simon Wiesenthal kwalijk kunnen nemen dat hij de man toen niet had vergeven. Ik denk alleen maar dat als hij het wel had gedaan, als hij wel de man die daar op zijn sterfbed lag vergiffenis had geschonken, dat dat had aangegeven dat hij een groot man was. Ook denk ik dat de man die daar op zijn sterfbed lag, de Duitse soldaat, helemaal niet bezig was met het feit dat hij niets meer te verliezen had, maar meer met dat hij zich wilde verantwoorden voor zijn daden, de daden waarvan hij duidelijk wel de fout zag. Ik ben het daarom ook helemaal niet eens met wat er door sommigen in de klas werd gezegd, dat die man door het een Jood te vragen weer bezig was om alle Joden over een kam te scheren, ik denk dat hij bezig was met vergiffenis vragen. Hij wilde denk ik vergiffenis vragen aan het gezin, maar omdat dat gezin dood was kon dat niet meer, en dan zie ik best de gedachtegang dat hij dan vergiffenis wilde vragen aan het Jodendom, als het ware, in de persoon van Simon Wiesenthal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten