Vergeven

Voor mij is niet de vraag of hij de stervende man had moeten vergeven, maar wat het nut was geweest van zijn vergiffenis. Want hoe kun je iemand zijn daden vergeven zonder dat je er ook maar iets mee te maken hebt gehad?

Vergeving

Ik denk dat Simon Wiesenthal er goed aan heeft gedaan de man niet te vergeven. De Nazi-soldaat lag weliswaar op sterven, en het is heel fijn en geruststellend voor een stervende om te sterven met de wetenschap dat de vreselijkste daad die je hebt verricht je vergeven is, maar ik vind dat iemand die niet alleen geen slachtoffer is geweest van de nazi maar ook helemaal niets wist van wat er was gebeurd niet het recht heeft de dader te vergeven.

Alle SS´ers vergeven?

Vergeven is een groot woord, het is niet zo maar iets. Mensen hechten grote waarde aan het woord en het kan invloed hebben op ons gevoel en stemming. Ook op de vriendschap.

Vergeven en vergeten

Als ik in Simon Wiesenthal’s schoenen had gestaan, had ik de SS’er waarschijnlijk niet vergeven. De impact van het verhaal van de SS’er was groot. Maar de impact van de momenten die Simon meemaakte, waren nog groter.

Oprecht spijt

Ik vind dat Simon een goede keuze heeft gemaakt met zijn kijk op de wereld. Maar aan de andere kant is het vrij hard om iemand die op sterven ligt niet te vergeven en hij daardoor ongelukkig sterft.

Als ik in zijn schoenen had gestaan...

Het verhaal van Simon Wiesenthal vind ik een erg mooi en boeiend verhaal. Ik zelf zou niet weten wat ik had moeten doen, als ik in zijn schoenen gestaan had.

Moraal van vergeven

Vergeven is een woord wat je serieus kan nemen of niet. Als ik in Simon Wiesenthal’s schoenen zou staan had ik de SS’er waarschijnlijk niet vergeven.

Vergeving dat is toch simpel?

De SS’er zijn gruwelijke daden vergeven. Het klinkt zo simpel en de meesten zullen denken; waarom niet?

Vergeving heeft geen grenzen

Vergeving. Hij vroeg om vergeving. De laatste wens van de SS’er op zijn sterfbed was vergiffenis voor zijn daden. En naar mijn mening verdiende hij die.

Vergiffenis?

Had ik de soldaat vergeven? In die tijd? Toen de oorlog nog vol op gang was? Ik denk het niet. Ik ben zelf van Joodse afkomst en wat de Duitsers mijn voorouders aangedaan hebben vind ik heel erg.

Als hij had nagedacht...

Moet je een stervende SS’er die een Joods gezin zonder goede reden dood schoot toen zij aan de dood probeerden te ontsnappen vergeven, omdat hij heel veel spijt heeft. Ik ben van mening dat Wiesenthal de SS’er niet had moeten en vooral niet had kunnen vergeven.

Een 'act'

Hoe kan Wiesenthal de SS’er vergeven? Het is alsof Jantje een koekje van Liesje steelt, en dan vraagt aan Pietje of hij hem kan vergeven.

Blijven staan

Onze klas heeft het verhaal van Simon Wiesenthal aangehoord. In het geval dat ik in de schoenen zou staan van Wiesenthal, zou ik bijna exact hetzelfde hebben gedaan. Als verschil zou ik dan blijven staan bij de rand van zijn bed, totdat de Duitser misschien zou begrijpen waarom ik hem niet kon vergeven.

Het zet je aan het denken

Het verhaal de zonnebloem is erg boeiend en zet je ook aan het denken wanneer je iemand kunt vergeven. Ik vind niet dat de Joodse man de SS’er had moeten vergeven.

Toen ik er beter over nadacht

Mijn eerste intuïtie was om de SS’er te vergeven. De man had spijt, en hij stopte zelfs met rennen door zijn schuldgevoel, waardoor hij zwaargewond werd. Als iemand zo’n spijt heeft lijkt hij mij niet een door en door slecht mens en zal je hem zijn laatste wens in vervulling moeten laten gaan.

Wat zou ik doen als ik Simon Wiesenthal was?

Simon Wiesenthal stond natuurlijk voor een ongelooflijk moeilijke keuze en ik ben heel blij dat ik nog nooit in een soortgelijke situatie terecht ben gekomen, maar ik wil wel even vertellen wat ik in die situatie had gedaan.

Ik was er niet bij...

Het is moeilijk om te bedenken wat ik had gedaan als ik in de schoenen van Simon Wiesenthal had gestaan. Ik leef tenslotte niet in die tijd en was er niet bij.

Vergeving? De SS’er heeft het niet verdiend.

Had Simon Wiesenthal de stervende SS-er moeten vergeven of niet? Dit is een moeilijke stelling omdat het bijna onmogelijk is je in te beelden hoe hij zich op dat moment gevoeld moet hebben.

Was weglopen wel het juiste?

Ik vind wat Wiesenthal heeft gedaan goed tot het moment dat hij wegliep, want ik vind niet dat, hoe erg je ook iemand haat of verafschuwt, je kan weglopen zonder te antwoorden.

Vergeven door je geloof?

Na het horen van het verhaal van Simon Wiesenthal heb ik lang over vergeven na zitten denken. Wiesenthal heeft de vergiffenis van de stervende SS’er niet aangenomen, vanwege zijn geloof. Ik weet niet of dit het juiste was om te doen.

Meerdere oogpunten

Deze stelling kan uit meerdere oogpunten worden bekeken. Aan de ene kant had Simon de SS-er kunnen vergeven.

Het is gewoon verschrikkelijk

Ik heb het hele verhaal gehoord, en mijn mening staat vast. Er is in mijn ogen geen sprake over mogelijk dat Simon Wiesenthal de stervende SS’er had moeten vergeven. Zelfs al was hij stervende, en zo erg pijn aan het lijden.

Niet meteen weglopen

Ik vind dat Simon Wiesenthal het goed heeft gedaan door de SS'er niet te vergeven. Dat zou ik ook niet hebben gedaan als ik in zijn schoenen had gestaan.

Wat is vergeven?

Ik vind dat je de vraag eigenlijk niet zomaar kan beantwoorden zonder eerst te kijken wat “vergeven” precies is. Volgens de van Dale:

Moeilijk

Ik had het denk ik heel moeilijk gehad met de keuze om een zwaargewonde SS’er voor zijn dood te vergeven. Aan de ene kant zou ik een medemens gerust en enigszins tevreden willen laten sterven en verlost laten voelen van de beelden die hem achtervolgden, want ik zou zelf niet met een ongerust hart willen sterven.

Terecht geen vergeving

Simon Wiesenthal stond voor een dilemma, een dilemma waar velen al eeuwenlang voor gestaan hebben. Moest hij de SS’er, de moordenaar van vele joden, vergeven of niet? Hij deed dat niet en ik denk dat hij hiermee de juiste keuze heeft gemaakt.