Ik had het denk ik heel moeilijk gehad met de keuze om een zwaargewonde SS’er voor zijn dood te vergeven. Aan de ene kant zou ik een medemens gerust en enigszins tevreden willen laten sterven en verlost laten voelen van de beelden die hem achtervolgden, want ik zou zelf niet met een ongerust hart willen sterven.Aan de andere kant vind ik dat het misschien wel een verdiende straf is voor iemand die zonder berouw niet alleen een doodsbang gezin heeft vermoord, maar waarschijnlijk ook nog een goed aantal mensen meer. Misschien voelde de SS’er zich wel alleen maar schuldig omdat hij werd achtervolgd door die beelden, maar het zou ook goed niet zo kunnen zijn.
Ik denk eigenlijk dat Simon Wiesenthal een goede keuze heeft gemaakt, als je kijkt naar de Joodse manier van denken waarbij alleen het slachtoffer de dader kan vergeven en niemand anders omdat die het recht niet zou hebben. Ik ben het overigens helemaal met deze manier van denken eens, omdat andere mensen niet hebben beleefd wat het slachtoffer heeft doorgemaakt. Ik vind niet dat nabestaanden de moord zouden mogen vergeven, want wat zij dan vergeven zou hun eigen lijden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten