Had Simon Wiesenthal de stervende SS-er moeten vergeven of niet? Dit is een moeilijke stelling omdat het bijna onmogelijk is je in te beelden hoe hij zich op dat moment gevoeld moet hebben.Als ik eerlijk ben, had ik hem ook niet vergeven en was ik waarschijnlijk ook weggelopen (als ik hem nog niet voordat ik weg ging had vervloekt).
Het is onvoorstelbaar hoe jij je voelt als je dag in dag uit als vuil behandeld wordt door SS’ers. Als je ziet hoe de SS’ers mensen vermoorden, doodtrappen en mishandelen. Hoe kun je dan in staat zijn om ook maar één van hen te vergeven?
Maar aan de andere kant kun je jezelf ook moreel verplicht voelen om een stervende man, die al zijn daden heeft bekend, te vergeven. Een argument zou kunnen zijn dat hij spijt heeft.
Toch is spijt alleen niet genoeg. Daden kunnen vergeven worden door gestraft te worden. Daar is het hele rechtssysteem op gebaseerd. Als je iets doet zal je daar de consequenties van onder ogen moeten zien. Maar deze man heeft dat niet gedaan. Hij doodde onschuldige Joden als een SS’er en hij sterft als een SS’er. Zonder enige vorm van straf. Dan vind ik het ook gepast, zelfs zijn verdiende loon, dat hij zonder vergiffenis van Simon Wiesenthal overlijdt.
Al zou het niet Simons recht zijn om hem te vergeven, al zou het moreel verantwoord zijn om hem wel te vergeven: De SS’er heeft niets gedaan, hij heeft het niet verdiend, om vergeven te worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten