Vergeving heeft geen grenzen

Vergeving. Hij vroeg om vergeving. De laatste wens van de SS’er op zijn sterfbed was vergiffenis voor zijn daden. En naar mijn mening verdiende hij die.
Hij had verschrikkelijke dingen gedaan, maar hij had zwaar berouw. Hij schaamde zich. Hij wenste dat hij nooit gedaan had wat hij had gedaan. Zijn schuldgevoel betekende letterlijk zijn einde en het laatste waar hij om vroeg, was vergeving. Het klinkt zo simpel, maar in feite is dat het niet. Iemand vergeven kan heel moeilijk zijn, zeker in situaties zoals deze. Maar hoe moeilijk het ook is, soms moet je je er gewoon overheen zetten.

Maar helaas kon dat in dit geval niet. Afgezien van het feit dat het geloof van Wiesenthal in de weg lag, had hij naar mijn mening ook het recht niet om deze man te vergeven. Je kan iemand alleen vergeven, als die persoon jou zelf wat aangedaan heeft. In het geval van de SS’er, zou dat bijvoorbeeld familie van het Joodse gezinnetje, dat hij heeft vermoord, zijn, en niet een willekeurige Joodse man die toevallig in de buurt is. Maar ondanks dat Wiesenthal niet in de positie was om de SS’er te vergeven, had hij niet zomaar weg moeten lopen. Hij was op z’n minst een uitleg aan de man verschuldigd. Het droevige is hoe de SS’er nooit vergiffenis heeft kunnen krijgen en dus zijn schuldgevoel in zijn graf met zich meenam.

Wiesenthal had ervoor kunnen kiezen om tegen de SS’er te zeggen dat hij hem vergaf, zodat de man rustig kon sterven. Het klinkt misschien als de juiste keuze, maar vergeven is niet een keuze, het is een kracht. Een kracht die velen onderschatten. Vergeving is nodig om verder te gaan, dingen lost te laten. En als je het niet écht meent dat je die persoon vergeeft, lieg je niet alleen die gene voor, maar ook jezelf.

Vergeven heeft geen grenzen. Jij bent degene die die grenzen legt. Leg ze verstandig.